Dat is een veelgehoorde 'klacht'. Ook van mij. Want in huize Mossel geen 'little house on the prairy'-taferelen met hout sprokkelende en water halende kinderen. Hier steken ze liefst geen hand uit. Niet omdat ze lui zijn maar omdat ze er gewoon de noodzaak niet van inzien. Daarbij hebben ze hun eigen taakverdeling: zij eten op wat ik haal, zij gooien neer wat ik moet wassen, zij bewaken de bank terwijl ik ploeter in de keuken...
Daarnaast hebben we de taakverdeling zoals ik die zie: je ruimt op wat je overhoop haalt, je was gaat in de wasmand, je eigen kamer hou je aan kant, je laat de hond uit volgens schema, verzorgt de huisdieren. Niet zo heel veel op een mensenleven maar in een kinderdag neemt het de enorme hap van misschien wel een half uurtje in totaal. Niet te overzien dus!
En omdat het ook zó óntzettend veel is kunnen ze het ook niet onthouden. Want niet alle zaken komen elke dag terug en dat vertellen ze me alsof het mijn schuld is dat ze niet elke dag de hond hoeven uit te laten, niet elke dag hetzelfde moeten opruimen en ik ook niet elke dag was en daarom ook niet elke dag mopper over slingerende was. Gekke is dat wij maar één dag per maand zakgeld uitdelen en dan staan ze 's ochtends al aan mijn bed, wij maar 6 verjaardagen hebben per jaar en ze wel onthouden dat de jarige dan mag vertellen wat we die dag gaan doen en zelfs mijn gemompeld 'nemen we een ijsje' met luid gejuich ontvangen wordt. Terwijl ze mijn geschreeuwd 'wie heeft dit hier neergeplempt' nooit horen.
Hoe ik het doe (met wisselend succes dus resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst....)
- wees duidelijk in je taakverdeling. Man/kinderen zien zaken anders dan wij vrouwen/moeders. Vertel wat je gedaan wilt hebben.
- wees coulant. Ook al vertel je hoe je het gedaan wilt hebben, laat ook wat ruimte voor eigen interpretatie. Uit handen geven is leuker als je daarna niet als de opruimpolitie in iemands nek staat te hijgen en 'het doen' is ook vele malen leuker als je inspanningen gewaardeerd worden.
- wees dus complimenteus. Vliegen vangen we met stroop: dus niet 'dit heb je niet goed gedaan' maar benadrukken dat je zo blij bent met de hulp en de medewerking. En daar mag je dan opbouwende kritiek aan toe voegen.
- wees dan ook opbouwend! Zie je huishouden als een stage-adres voor je gezin :-) Jij wilt ook niet afgezeken worden door je werkgever, dat werkt niet produktief. Een nieuwe taak wil je ook uitgelegd krijgen en nog een keer als het nodig blijkt.
En blijf het herhalen. Niet zuchtend en kwijnend maar duidelijk en vasthoudend. Niemand gaat dood van het handen uit de mouwen steken... daar zijn wij vrouwen het ultieme voorbeeld van :-)
