Ik sta er alleen voor!

Dat is een veelgehoorde 'klacht'. Ook van mij. Want in huize Mossel geen 'little house on the prairy'-taferelen met hout sprokkelende en water halende kinderen. Hier steken ze liefst geen hand uit. Niet omdat ze lui zijn maar omdat ze er gewoon de noodzaak niet van inzien. Daarbij hebben ze hun eigen taakverdeling: zij eten op wat ik haal, zij gooien neer wat ik moet wassen, zij bewaken de bank terwijl ik ploeter in de keuken...

Daarnaast hebben we de taakverdeling zoals ik die zie: je ruimt op wat je overhoop haalt, je was gaat in de wasmand, je eigen kamer hou je aan kant, je laat de hond uit volgens schema, verzorgt de huisdieren. Niet zo heel veel op een mensenleven maar in een kinderdag neemt het de enorme hap van misschien wel een half uurtje in totaal. Niet te overzien dus!

En omdat het ook zó óntzettend veel is kunnen ze het ook niet onthouden. Want niet alle zaken komen elke dag terug en dat vertellen ze me alsof het mijn schuld is dat ze niet elke dag de hond hoeven uit te laten, niet elke dag hetzelfde moeten opruimen en ik ook niet elke dag was en daarom ook niet elke dag mopper over slingerende was. Gekke is dat wij maar één dag per maand zakgeld uitdelen en dan staan ze 's ochtends al aan mijn bed, wij maar 6 verjaardagen hebben per jaar en ze wel onthouden dat de jarige dan mag vertellen wat we die dag gaan doen en zelfs mijn gemompeld 'nemen we een ijsje' met luid gejuich ontvangen wordt. Terwijl ze mijn geschreeuwd 'wie heeft dit hier neergeplempt' nooit horen.

Hoe ik het doe (met wisselend succes dus resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst....)

• wees duidelijk in je taakverdeling. Man/kinderen zien zaken anders dan wij vrouwen/moeders. Vertel wat je gedaan wilt hebben.


• wees coulant. Ook al vertel je hoe je het gedaan wilt hebben, laat ook wat ruimte voor eigen interpretatie. Uit handen geven is leuker als je daarna niet als de opruimpolitie in iemands nek staat te hijgen en 'het doen' is ook vele malen leuker als je inspanningen gewaardeerd worden.


• wees dus complimenteus. Vliegen vangen we met stroop: dus niet 'dit heb je niet goed gedaan' maar benadrukken dat je zo blij bent met de hulp en de medewerking. En daar mag je dan opbouwende kritiek aan toe voegen.


• wees dan ook opbouwend! Zie je huishouden als een stage-adres voor je gezin :-) Jij wilt ook niet afgezeken worden door je werkgever, dat werkt niet produktief. Een nieuwe taak wil je ook uitgelegd krijgen en nog een keer als het nodig blijkt.

En blijf het herhalen. Niet zuchtend en kwijnend maar duidelijk en vasthoudend. Niemand gaat dood van het handen uit de mouwen steken... daar zijn wij vrouwen het ultieme voorbeeld van :-)

Wicked Witch from the West?

"Ik wil die chaos kwijt dus hoe ga jij dat oplossen voor mij"... ja, die is lekker makkelijk. Ik los helemaal niets op, dat moet jezelf doen.

Dat antwoord verbaasde. Want zelf doen, daar had ze geen tijd voor. Als ze daar tijd voor had deed ze het wel. Op mijn vraag of ik eruit zag als 'the wicked witch from the West' moest ze toegeven dat dat niet het geval was (gelukkig!) Ik kan dus niet toveren en in wonderen geloof ik in sommige gevallen maar niet als het gaat om het ontchaossen van je bestaan.

Dit gesprek vond maanden en maanden geleden plaats en ze zou nog contact opnemen. Ik verwachtte niet dat ze dat (direct) zou doen en dat gebeurde dan ook niet. Niet zo erg, want dit soort contacten lopen altijd op een teleurstelling uit, omdat er nauwelijks resultaat geboekt wordt. Frustrerend aan beide kanten. "Maar jij bent toch de coach? Jij moet dat tij toch kunnen keren?" Er kan enkel een verandering komen in je gedrag als je luistert naar wat ik zeg en als je bereidt bent om daar moeite voor te doen. Zolang de bal in mijn hoek blijft liggen veranderd er dus helemaal noppes. Wat ik je dan hopelijk wel kan geven is wat inzicht in jezelf en een visite-kaartje...

Vrouw van de dag!

Vrouw van de dag! Dat was ik zondag, 28 juni op http://www.yunomi.nl/ , een vrij nieuwe en best leuke site.



Vrouw van de dag.... eigenlijk voel ik me altijd VvdD. De laatste tijd dan weer, want zo heb ik het niet altijd gevoeld hoor. Da's iets wat met pieken en dalen komt en gaat. Het kwam als een tsunami toen ik naar mijn scheiding toeleefde en alle bevestiging die ik tot dat moment had om juist te blijven, ineens durfde te zien als een bevestiging om toch vooral te gaan. En toen die knoop eenmaal doorgehakt voor mijn voeten lag stapte ik opgelucht verder, steeds vrolijker ook, en steeds meer Vrouw in míjn dag! En toen kwam Rutger en werd ik ook dé Vrouw in zijn dag. En dat ben ik dag in dag uit gebleven. Ook toen ik in mijn eigen dagen afzakte naar 'nauwelijks bewust aanwezig'. Want gebeurtenissen hakken er soms in en zetten je wat stappen terug. Maar één van de motto's van Kaat is 'dippen mag, zwelgen niet!'.


En dus liggen die dagen gelukkig weer achter me en voel ik me inmiddels meer Vrouw in mijn Dagen dan ooit! En juist die boodschap draag ik zo graag uit met Kaat,

• dat het huishouden niet iets hoeft te zijn waar je onder bedolven moet worden


• dat je ook zonder agent van de opruimpolitie te zijn je huishouden kunt stroomlijnen


• dat je niet persé hysterisch met todo-lijsten aan de slag hoeft om overzicht te houden


• dat jouw opgeruimde hoofd en opgeruimde huis elkaar enkel versterken


• dat je daarnaast ook tijd kunt vrijhouden om je lippen te stiften en je hakken aan te doen


• dat je ook voor jezelf en de jouwen kunt zorgen zonder te hoeven sloven


• dat het combineren van al die zaken die jouw doen en laten bepalen iets is om trots op te zijn!
• dat je dagelijkse zaakjes onder controle hebben jou een zelfverzekerdheid en een uitstraling geven waar het vrouw-zijn vanaf druipt!

en dus ben ik élke dag Vrouw van de Dag omdat ik met vallen en opstaan al mijn zaakjes combineer en jou daar hopelijk mee stimuleer om dat ook te doen. En natuurlijk klinkt het truttig dat Kaat's rode draad het huishouden is. Maar je moet ergens beginnen! Ik vind het bepaald sexy als je durft te werken aan jezelf goed voelen en door te werken aan de chaos om je heen te werken aan wat er zich binnen in je afspeelt.

Het resultaat van die inspanningen maken dat jij je elke dag Vrouw van de Dag zult voelen! En daar is niks truttigs aan!

De consequenties van consequent!

Wat consequent zijn dan is? Bijvoorbeeld dat je geen tegenstrijdigheden kent. Tegenstrijdigheden mogen dan voor je gevoel sjeu geven aan je leven in tegenstelling tot het veel saaier klinkende 'consequent zijn'... het eerste geeft pit, het laatste geeft succes. Aan jou de keuze :-)

Je bouwt er routines mee op, routines die je op weg helpen om je verwachtingen waar te maken. Een positieve invloed dus, geen saaie!

De meeste mensen vinden het woordje saai een behoorlijk negatieve klank hebben. Ik noem het liever vertrouwd. Ik heb mijn dagen graag vertrouwd. Ik sta op een bepaalde tijd op, werk mijn routines af, heb daarin ruimte voor flexibele oplossingen als er onverwachte zaken gebeuren. Ik vergelijk het maar met de supermarkt... ik kan me vreselijk storen als er zaken ineens anders staan. Ik verlies tijd met het zoeken naar de zaken op mijn lijstje en het is weer even wennen. Maar even zo goed kom ik daardoor ook wel artikelen tegen die ik daarvoor nog nooit zag. Even vervelend dus maar door het flexibel opvangen haal ik er ook een voordeel uit.
Of mijn favoriete krant of tijdschrift die ineens anders is ingedeeld, nieuwe lettertypes en kleuren heeft en de vaste rubrieken heeft veranderd of anders geplaatst. Altijd even onwennig maar ik kom soms ook zaken tegen die eerst mijn aandacht niet vingen.

Zo gaat het vaak ook in het echt. Jij stelt nieuwe doelen, maakt andere keuzes dan je ooit deed en volgt je nieuwe pad. Dat kan een vervelend effect hebben op anderen. Die zien in jou ineens die supermarkt met de veranderde schappen of hun vertrouwde blad in een nieuwe lay-out.

Dan is consequent blijven noodzaak. Gun anderen de tijd die ze nodig hebben om te wennen aan dat 'nieuwe' in jou, maar ga wel consequent door. Dat is vaak niet gemakkelijk omdat hokjes plaatsen nu eenmaal in de mens zit en anderen jou graag in hun hokje houden, zonder daar kwade bedoelingen bij te hebben. Zij willen enkel hun vertrouwde gevoel graag behouden.

Het positieve effect zit 'm niet in het consequent zijn alleen natuurlijk! Je moet het wel op de juiste manier toepassen. Je kunt consequent altijd te laat komen, consequent je daden uitstellen, consequent excuses ophoesten... dat gaat je niet verder helpen in het leven en er zal niemand zijn die daar iets positiefs over te melden heeft.

Als je nu 's begint met uit te stippelen wat jij met je leven wilt aanvangen, je keuzes te bepalen en daar consequent rekening mee te houden bij het volgen van het pad...
En hou mij daar dan 's consequent van op de hoogte via blog@kaatmosselcoaching.nl :-)

Doen alsof...

'Doen alsof'. En dan niet op de manier van 'we belazeren de kluit', maar op de manier van 'als je kwaliteit wilt, moet je doen alsof je die kwaliteit al bezit'.

HUH!?!

Och, als je erover nadenkt heb je het vast zelf wel eens in de praktijk gebracht. Maar wat als je dat nu 's heel bewust gaat doen. Dat je een bepaalde eigenschap nog niet uit gewoonte in de praktijk brengt, wil nog niet zeggen dat je geen begin kunt maken met het 'doen alsof' je dit wel uit gewoonte doet. 'Fake it untill you make it!'.

Ik ga liever zelf nog een stapje verder. Door eenvoudigweg positie in te nemen. Hoe? Door te beseffen dat elke uitkomst een mentale voorbereiding kent. Wat een coachpraat ineens van Kaat! Maar het is wel zo. Elke bereikt doel kent een voorbereiding en het geloof in eigen kunnen.
Het gaat dus niet om 'doen alsof' op de 'ik jok mezelf er wel doorheen'-manier. Het gaat puur om geloof in eigen kunnen!

Ik bedenk bij veel zaken 'hoe zou ik me voelen als het anders (positiever) zou zijn. En dat gevoel hou ik vast. Nu Rutger voor enkele maanden weg is kan ik me richten op alles wat er anders is nu ik er alleen voor sta. Dat werkt erg deprimerend. Ik richt me liever op hoe heerlijk het zal zijn als hij er weer gewoon bij is en hoe prettig het is dat we af en toe contact kunnen hebben ondertussen.

Toen ik nog gebukt ging onder mijn extra kilo's straalde ik absoluut geen 'jammie mammie' uit, maar toen ik besefte dat die extra kilo's niets afdeden aan wie er in mij schuilde vond iedereen ineens dat ik er zo goed uitzag en straalde, terwijl er nog geen ons verdwenen was.

Wij leerden elkaar kennen toen ik net gescheiden en Rutger nog in opleiding was. Geen cent te makken, direct samenwonend en allerlei tegenslagen... natuurlijk moest er geld geleend worden voor reparaties en nieuwe aanschaffen. Maar we lieten onze dagen niet regeren door die last en de bijbehorende trubbels. We keken naar wat we wel onder controle konden hebben. En dat was het gevoel dat we op z'n minst elkaar hadden. We deden niet alsof door ons beter voor te doen dan we waren, maar deden alsof door te beseffen dat we het nóg beter zouden krijgen als we al hadden als die maandelijkse onkostenpost zou zijn verdwenen en dat gevoel vast te houden. En we maakten een plan van aanpak om van die lasten af te komen.

Het gaat er dus niet om dat je je ogen sluit voor de situatie waarin je zit, het gaat erom dat je je kunt richten op de door jouw gewenste verandering in de toekomst, waardoor je alle positieve energie die dat oplevert kunt richten op het ook daadwerkelijk bereiken van dat ideaal! Door de positie in te nemen dat:

• succes gegarandeerd is!
• obstakels enkel snelheidsheuveltjes zijn. Je houdt er rekening mee, je vertraagt even maar je stopt er niet voor.
• elke actie reactie geeft. Wat jij doet heeft gevolgen voor elke uitkomst.
• een crisis nieuwe kansen brengt en die moet je grijpen!
• je verantwoording kunt nemen voor je leven, jouw acties en jouw keuzes.

Verander van slachtoffer in 'ondernemer'. Het innemen van de positie is iets wat zich in je hoofd afspeelt en wat je uitstraalt door je doen en je laten. Doe het met hart en ziel en richt je op wat kan gaan komen.

Wees (voor)beeldig....

Het valt niet altijd mee als mens. Als kind moet je je voorbeeldig gedragen om je ouders blij te stemmen als ze je meenemen de buitenlucht in. Geen snotlikken, geen tegenspraak, netjes handjes wassen en niet grabbelen in de koekjestrommel op visite bij tante To. Geen rare scheldwoorden uitkramen en schoonblijven!

Het wordt er niet beter op als je zelf kinderen krijgt. Dat snotlikken goor is hebben we dan wel door maar we moeten nog altijd op onze taal letten (uit een verhaal van 3000 woorden wordt dat ene scheldwoord feilloos opgepikt) en kunnen we enkel ongezien in onze eigen koektrommel grabbelen. Want nu moeten we het goede voorbeeld geven.

Karakter tonen dus als ouders! Want vele zaken zijn zo veranderlijk als het weer, maar je karakter is een blijvend goed. Een constante waarde die laat zien wie je bent! En waar we als kinderen normen en waarden als een molensteen om onze nek voelden hangen, haal je ze als ouder te pas en te onpas tevoorschijn en hoop je je kinders daarmee te inspireren.

De kwaliteit van jouw 'goede voorbeeld'? Die hangt volledig af van :

● hoe jij over anderen denkt
● jouw inzet voor gemaakte beloftes
● jouw idee over goed en slecht
● de normen en waarden die jij van belang vindt

Je verstoppen achter je eigen slechte voorbeelden is een keuze. En nog een zwakke bovendien! Natuurlijk is niemand een heilig boontje en ik al zeker niet. Ik loop wel eens tierend door het huis, laat was opstapelen, heb geen zin in een opgeruimd aanrecht en verdraai de waarheid ook wel 's vanwege eigen voordeel. Maar ik geef ook mijn fout hierin toe. En dat is een voorbeeld io zixh naar mijn kinderen toe! Fouten maken mag, niemand is een engeltje.

Ik ben ervan overtuigd dat de kracht van welke 'onderneming' dan ook, of dat nu je gezin, een bedrijf, een vereniging of wat ook terug te vinden is in de mensen die aan het hoofd staan en het voortouw nemen. Dan doet goed voorbeeld, met alle menselijke misstapjes die daarbij horen, absoluut goed volgen.

Dus hoe staat het met jouw karakter? Doet jouw voorbeeld ook goed volgen?

Op z'n tijd... flexibiliteit

Het zal niemand ontgaan zijn... er is iets veranderd in Huize Mossel. De baas des huizes vertoefd voor enkele maanden elders en dat heeft grote effecten op de dagelijkse gang van zaken hier.
Want wij zijn Jut & Jul, Peppie & Kokkie, Spongebob & Patrick... de strekking moge duidelijk zijn, wij doen nogal veel 'samen'. En al die dingen doe ik nu 'alleen'.

Tijd voor nieuwe schema's dus, want anders raak ik de draad kwijt en daar is niemand bij gebaat. Dat begint al met opstaan, dat nu bijna 3 kwartier later mag zijn. Daar heeft mijn interne klok geen behoefte aan dus zit ik hier nog altijd, lekker rustig, om 6.30u met een koppie thee en de laptop al in de aanslag. Maar het heeft nog wel meer effect in de avond. Regelmatig kookte Rutger als hij uit zijn werk kwam (vond hij leuker en ik vermoed ook lekkerder ;-) maar nu is iedereen aan mij overgeleverd. Na het eten veranderd er voor de 3 groten niet zo heel veel maar de jongste van 2 gaat nu al om 19.30u in bad en daarna direct door naar bed. Met hem uit de weg kan ik rustig aan tafel zitten met de anderen voor het huiswerk, kletspraatje en chocomel met koek, voordat zij hun bed opzoeken.

En waar ik normaalgesproken op donderdag de badkamer sop, hou ik deze nu bij terwijl JJ in bad zit en dat geldt ook voor de rest van die verdieping. Ik ben er toch en ik kan zo de ukkepuk prima in de gaten houden. Onze eigen slaapkamer is voortaan 's avonds aan de beurt. Ik ga nog altijd rond 22.30u naar boven en trek dan de boel glad en op donderdagavond wordt er gesopt ipv de vrijdagmorgen, lekker met de tv aan en in alle rust omdat iedereen slaapt.
En daar stofzuigen? Dat gaat gewoon op vrijdag overdag. Dan kunnen de kinderen hun eigen kamers doen en ik de trappen, overloop en de bovenverdieping.

De keuken werk ik elke avond na het kokkerellen even globaal door en op dinsdagavond direct na het opruimen van de tafel, gaat de wekelijkse sopbeurt er achteraan. De woonkamer? Die doe ik op maandagavond als iedereen richting bed is gegaan terwijl ik Bones kijk :-) En de gang, bijkeuken en kantoor hou ik gewoon op de woensdagochtend in de planning. Omdat er dan geen kinderen zijn (bij hun vader en de oudste lang op school) heb ik daar ruim de tijd voor.

Dan blijven de boodschappen over. Die plan ik nu op een ochtend in. De auto staat voor de deur en 's ochtends is het in de winkel lekker rustig en ben ik zo klaar met het wekelijkse kar-vullen.

Maar hoe flexibel ben jij eigenlijk? Als je meeloopt met Kaat's dagelijkse schema kan ik me voorstellen dat de door mij opgegeven zaken niet altijd in jouw dagelijkse doen en laten passen. Schuif daar dan mee! Kijk hoe je zaken kunt combineren. Natuurlijk snap ik dat je overdag niet altijd tijd hebt en 's avonds niet altijd puf om dan aan de slag te gaan. Maar doe je het dan liever in het weekend als je eigenlijk liever leuke dingen zou willen plannen met je gezin of voor jezelf?

Kaat's schema is een goede leidraad en geeft je rust om orde om je heen aan te brengen en daardoor ook in je hoofd. Als je, doordat je je niet flexibel opstelt en soms even een tandje door moet zetten terwijl je liever uitpuft, die rust niet krijgt en enkel stressiger wordt omdat je het gevoel krijgt nog meer achterop te raken doe je iets niet goed!

Laat het me dan weten! Dan kijken we samen hoe we met wat kleine aanpassingen en inzet van jouw kant de boel een andere wending kunnen geven.

FALEN!

Ik zet t maar direct in hoofdletters. Het is een woord met een nare lading. Maar wie nooit faalt heeft ook nooit succes! Want falen geeft je informatie over je functioneren, motiveert je om die informatie een volgende keer ook toe te passen. Leermomentjes! En zo raap je elke keer dat je valt een stukje ervaring op.

Falen zorgt ervoor dat je een stukje dichter bij je doel komt. En toch vergeten we liever dat we gefaald hebben dan dat we het de aandacht geven. Falen stellen we gelijk aan onsuccesvol zijn. Geheel onterecht! Want zolang je je falen negeert, niet de moeite neemt om te bedenken en te bekijken waarom en waar het mis ging... tsja, dan is de kans op herhaling groot.

Mislukkingen geven je de mogelijkheid om kennis en ervaring op te doen en geen enkel succes is zonder die beide opgebouwd.

Dus richt ik me de komende tijd op mijn falen om die voor mij lastige 10 kilo eraf te krijgen via de afvalkletsverhalen Ik ben benieuwd op welk falen jij jouw aandacht gaat richten en welk succes daar het gevolg van zal zijn. Je mag het mij natuurlijk altijd laten weten!

T zijn de kleine dingen die het doen...

Een belangrijk deel van je leven ben je bezig om 'gelukkig te worden'. Wat dat geluk precies is, wordt door iedereen anders ingevuld. En soms zijn mensen zelfs zo druk bezig met gelukkig te worden dat ze volkomen vergeten gelukkig te zijn. Die vergeten dat een dag niet gelachen een dag niet geleefd is en aan wie alle plezier in hun leven volledig aan ze voorbij gaat.

Het hoeft 'm niet in de grote dingen te zitten. Mijn momenten?

Een wandeling over de hei met het gezin, vanuit mijn bed naar de sterren kunnen kijken omdat wij onder het schuine raam slapen, in de tuin een kopje thee, gourmetten met z'n allen terwijl we een Disneyfilm kijken... geen dure zaken maar gewone dagelijkse dingen die bepalen wie ik ben en hoe ik leef.

Wat streef jij na? Waar haal jij jouw geluk uit? Wat bepaalt wie jij bent en hoe jij leeft?

Iedereen heeft zulke geluksmomentjes in zijn leven, maar of je ze ook daadwerkelijk wilt zien is de keuze die je maakt. De meesten van ons hebben het te druk. Met rennen en vliegen van werk naar huis, van supermarkt naar afspraak. Kijken naar de buren en streven niet hetzelfde maar meer na. Loeren constant over hun schouder of ze niet worden ingehaald door collega's, vrienden en familie.

Verlies nooit de kleine zaken uit het oog die bepalend zijn voor het grote geheel. Want hoe truttig het ook klinkt, we weten het allemaal 'wie het kleine niet eert...'

Hoe sterk ben jij?

Ik verbaas me altijd weer over het taboe wat er op het inschakelen van hulp bestaat. Niet de hulp als je niet kunt koken of nog geen chinees praat. Maar wel de hulp van een coach, zoals bijvoorbeeld Kaat. Zo'n groot taboe dat sommige mensen nog niet naar de uitleg over mijn werkzaamheden willen luisteren omdat elke schijn dat zij Kaat nodig zouden kunnen hebben vermeden moet worden.
Geloof me, dat zijn de ergsten!

Niet dat ze nou zozeer verborgen bergen en stapels hebben achter de deuren die voor de visite gesloten blijven. Maar wel dat juist deze groep bij doorvragen de meeste stress lijkt te hebben. Hele dagen verschrobbben en verboenen om maar niet te verzanden in vieze choas en geestelijke narigheid.

Niet gelukkig zijn met de invulling van hun leven zoals het is maar dat onder het kleed boenen omdat onvrede als een teken van zwakte wordt gezien. Meer door hunzelf dan door anderen in hun omgeving.

Juist hier zo een beetje hulp bij het lijn brengen in het dagelijkse doen en laten niet misstaan. Pas als deze mensen omvallen van de stress en volkomen leeg niets anders meer kunnen dan voor zich uitstaren. Pas dan blijkt dat het allemaal niet zo lekker en gestroomlijnd voor ze verliep.

Om hulp vragen vóór het omvallen is geen teken van zwakte. Juist toegeven dat je niet alle lasten maar ook niet alle lusten in je uppie kunt dragen geeft aan dat je sterk in je schoenen staat en dat je zelfbewust genoeg bent om een steuntje in de rug te durven aanvaarden. Goed voor jezelf zorgen begint niet enkel met daaraan toegeven maar ook met orde op zaken stellen van jouw ongezonde leef- en/of eetgewoonten.

Ga 's eerlijk met jezelf om de tafel zitten en schrijf 's op waar jij orde op zaken zou willen stellen. Niemand leest mee, dus gooi het er maar uit! Je eigen persoonlijke breindump.

En als je daar eerlijk in kunt zijn en een steuntje hier of daar zou niet zo'n slecht idee zijn... vraag er dan ook om! Zo stevig sta jij toch wel in je schoenen?

- Posted using Mobypicture.com

Doorzetten!

"Doorzettingsvermogen is nergens mee te vergelijken. Het is belangrijker dan talent, krachtiger dan intelligentie en veerkrachtiger dan de beste strategie."

Met deze zin open ik dag 21 van de Super100-serie, inmiddels omgedoopt tot 'Gooi het roer om in 100 dagen'.

Waarom doorzettingsvermogen zo belangrijk is? Omdat je nu eenmaal niets hebt aan enkel bloedmooi zijn, een topopleiding hebben of geniaal zijn. Al heb je het alledrie, dan is dat nog geen waarborg voor succes hebben in het leven. Om succes te hebben, op welk vlak dan ook, moet je simpelweg nooit opgeven!

Geen enkel doel in je leven bereik je namelijk zonder hobbels en valkuilen. Als je liever opgeeft dan doorzet is er van succes nooit sprake. Ik zie hobbels en valkuilen liever als een manier om praktijkervaring toe te voegen aan boekenwijsheid en er mijn voordeel mee te doen. Om na elke val bij het opstaan ervaring op te rapen. En doorzettingsvermogen houdt de hoop op 'beter' levend. Of dat nou een betere baan is, een betere invulling van je dagelijkse doen en laten, een betere basis voor je kinderen of een betere wat dan ook. Groei, op eender welk gebied, komt van tegenslag.

In tegenwoordige tijd is doorzetten moeilijk. We hebben geleerd alles te willen en wel op dit moment. Dat kan als je een nieuwe tv wilt of nu een zomers spraykleurtje wilt hebben maar voor een hoop zaken gaat het simpelweg niet op. Voor die zaken, emotionele zaken, lukt het vaak in een eerste poging niet zoals we hadden bedacht en is het dus zaak om je niet van je doel af te laten brengen maar je schouders eronder te zetten en door te gaan.

Snelheid is dan niet van belang, niet stoppen wel.

En hoe zit dat met jou? Daag jij jezelf uit om de kracht van je doorzettingsvermogen optimaal te gebruiken? Ga die confrontatie aan en zie het als een mogelijkheid om te leren!

En wil je meedoen om in de laatste 100 dagen van dit jaar jouw roer om te gooien? Kijk dan alvast eens op Gooi jouw roer om . Het is nog wat vroeg maar ik help je wel herinneren tegen die tijd!

Overtreffende verwachtingen!

http://tinyurl.com/dcq7xb

Deze morgen stond ik op en was in een toch al goed humeur. Een slecht humeur komt bij mij ook niet zo vaak voor (in de morgen)! Het feit dat ik wakker ben geworden is wat mij betreft een bonus waar je niet sjacherijnig van mag worden :-)

Dan check ik de mail, werk wat taakjes af en deze morgen checkte ik een berichtje van een US-collega die mij de bovenstaande link stuurde van een deelneemster aan Britain's got Talent. Een enorme inspiratie! Een topbegin van mijn dag. Het overtrof al mijn verwachtingen.

Hoe vaak doe jij dat eigenlijk? Verwachtingen overtreffen? Wanneer geef jij net dat beetje meer om het verschil te maken tussen een rustig voortkabbelend leventje en het 'dat schepje erbovenop' doen.
Vaak zijn mensen slechts aanwezig in hun leventje. Dat beviel mij na jaren niet meer. Ik wilde meer dan wat ik er tot dat moment had uitgehaald. Dat klinkt gemakkelijk maar ik kan je vertellen dat het simpeler opgeschreven is dan in het echie uitgevoerd. Maar ik ben al wat jaren verder en heb mijn passie in het leven gevonden. Maar om de mentaliteit van 'tis wel goed zo' om te switchen in het gevoel 'ik wil meer, ik wil passie!' moet je wel even met jezelf aan de slag:

• je hebt een gezonde obsessie nodig om t beste uit jezelf te willen halen
• je moet trouw blijven aan elke gemaakte belofte
• je moet op de hoogte blijven van wat mensen van je verwachten
• details, hoe groot of klein ook, je onverdeelde aandacht geven
• klaar staan voor anderen
• de hobbels en kuilen voor lief nemen
• passie en enthousiasme behouden ondanks wat er op je pad komt
• je positiviteit nooit laten ondersneeuwen door tegenslag en narigheid

Als jij, net als ik, dat schepje erboven op kunt doen zou je jezelf wel een heel erg kunnen verrassen met waartoe jij in staat bent. Het zou wel eens je grootste kracht kunnen zijn en veranderingen in gang kunnen zetten waar je nu nog niet aan kunt denken.

En wanneer kun je daarmee beginnen? Nou, wat dacht je van gewoon vandaag? Doe vanaf nu altijd net iets meer dan er van je verwacht wordt, of het nou op je werk, voor je gezin of voor jezelf is. Geloof me, die inspanningen zullen worden beloond!

Maak er een fantastische dag van!

Niets erger dan een coach die zichzelf de hemel incoacht. Die elke privézaak te lijf gaat met technieken en oplossingen. Ik zou het soms wel willen maar de moeder en de mens heeft vaak in mij de overhand als het om privé gaat. Maar toch zijn er trucjes die ik ook op en voor mezelf toepas. De grootste truc is natuurlijk het schema. Ik hou me daaraan. Het brengt rust, zorgt dat de boel altijd aan kant en schoon is en daar vaar ik wel bij. En dan aan kant op de manier waarop dat kan met 4 kinderen in huis. Want ook hier is de woonkamer overdag natuurlijk regelmatig bezaaid met blokken en puzzelstukjes. Er moet natuurlijk wel geleefd kunnen worden!

Een schema is natuurlijk niet het uitganspunt voor iedereen. Sommigen leven nu eenmaal prettig onder stress en gedoe en vinden het rommelige geen probleem en maken schoon als het écht moet zodat je plezier kunt hebben van je resultaat. Prima! Maar als je lichamelijke klachten krijgt door je gestress en geren, als je met lood in je schoenen naar huis gaat omdat je geen zin hebt de zooi die je daar treft het hoofd te bieden en als je door deze zaken problemen krijgt met je functioneren in zowel je vrije als je werktijd .... dan is het misschien tijd om aan de slag te gaan.

Dan kun je natuurlijk, voor 5 euro per maand, je abonneren op het dagelijkse portie pep en klussenuitleg van Kaat Mossel door je in te schrijven voor Kaat's Methode. Niet meer na hoeven denken over wat er in je huishouden gebeuren moet en daarnaast ook nog 's met je neus op emotionele feiten gedrukt worden... om zo je hoofd en je huis op te ruimen.

Maar je kunt natuurlijk ook zelf een poging wagen. Maak een lijst van klussen in je huis en de tijd die je daaraan wilt besteden. Kaat's Methode neemt dagelijks, enkel de doordeweekse dagen trouwens, een half uurtje tot hooguit een uur in beslag. Weekenden zijn voor de leuk bij Kaat dus doen we enkel dat waar we zin in hebben en plezier aan beleven.

Maak een selectie uit de klusjes die dagelijks gebeuren, wekelijks, maandelijks en af en toe. En dan schuiven maar tot je een goed lopend geheel hebt. En flexibel blijven! Want als iets niet loopt moet je er niet mee doorgaan. Dan begin je gewoon weer opnieuw. Het kan even duren (jaaaaren in mijn geval) maar als het eenmaal loopt zul je er ontzettend veel plezier aan beleven. En een hoop tijd overhouden voor de leuke dingen in het leven en huishouden hoort daar wat mij aangaat niet bepaald bij!

Lentewerken

lekker met JJ in t zonnetje aan het laptoppen in de tuun


- Posted using Mobypicture.com

Voorjaarsschoonmaak

Ik kreeg het er vroeger helemaal benauwd van. De voorjaarsschoonmaak. Dan zag ik vanaf het schoolplein alle ramen al openstaan, beddengoed buitenhangen en stond alles bij thuiskomst op z'n kop. In mijn herinnering kon dat goed een hele week in beslag nemen.

Vre-se-lijk! Mijn hele leven op z'n kop enkel omdat de zon ging schijnen. Gordijnen werden gewassen, kleden met de bij de drogist gehaalde shamporaller gesopt en zilver gepoetst. Tot alles weer schoon en lentefris rook. Ik voelde me altijd ontheemd, Jessie-alleen-in-een-schone-wereld.

Ik weiger te voorjaarschoonmaken. Ik begin er niet aan. Ik hou het door het hele jaar heen wel lekker bij en ga dan in plaats van te boenen lekker in die eerste zonnestraaltjes van de lente zitten. Dát is waar het bij 'kaatmosselen' omgaat!

(voor wie dacht dat je hier een superhuisvrouw kon worden. Nee dus, maar wel een supergelukkige en met een frisse lentezonnige-toet!)

Spijt...

Spijt. Daarover schreef mijn eerste ex-mijnheer in zijn mail aan mij na 18 jaar. Spijt over de aanleiding van onze scheiding, spijt over de manier waarop de scheiding verder verliep. Een verrassende mededeling want eerlijk is eerlijk, ik wist niet beter of hij had enkel spijt dat ie ooit met mij in zee was gegaan. Dat viel dus weer mee.

Jarenlang dacht ik dat zijn spijt mij opluchting zou brengen. Maar daarvoor kwam het 18 jaar te laat. En dat bedoel ik niet bitter. Maar het zou waarschijnlijk allemaal anders zijn verlopen als ik na onze scheiding niet het gevoel zou hebben gehad dat ik volledig mislukt was en niets te bieden had. Ik zou niet begonnen zijn aan - en absoluut geen 14 jaar zijn blijven hangen in - mijn 2e huwelijk.

Dan zou ik misschien toen al bedacht hebben wat me in die 14 jaar langzaam duidelijk werd:

anderen kunnen doen met je wat ze willen, je bent en blijft je eigen oorzaak!

Een overpeinzinkje waard toch? Want daarin zijn we namelijk allemaal erg sterk. Een eenzame jeugd, een dominante moeder, een heerszuchtige echtgenoot, ontrouwe vrienden en pukkels op de verkeerde plaatsen op onmogelijke momenten... het ligt altijd wel ergens aan maar niet zo heel vaak aan onszelf. Spijtig! Want heel slachtofferig kun je je aandacht blijven richten op de rest van de wereld, maar zolang je blijft liggen veegt men voeten aan je af.

En dát heb ik de afgelopen jaren wel geleerd. Dat de invloed van anderen op mijn leven in bepaalde gevallen immens is geweest, maar dat ik ze hoogstpersoonlijk die ruimte heb gegeven. En dus leek me het handigste om te doen op te houden met me achter het gedrag van anderen te verstoppen en de verantwoordelijkheid bij mezelf neer te leggen, onder het motto:

Het maakt niet uit wat anderen doen, het maakt uit hoe jij erop reageert

Die wijsheid breng ik nog niet elke dag in werking, maar ik heb 'm al wel. Klaar om in te zetten (als ik er aan denk ;-)

Daarnaast geloof ik dat zaken lopen zoals ze lopen en dat het zo rot niet kan zijn of het is wel ergens goed voor. Want laten we eerlijk zijn: zonder mijnheer nr 1 geen mijnheer nr 2 , geen verhuizing naar Oirschot en daardoor geen kennismaking met mijn Allerliefste. En dat maakt alles wat krom is toch weer recht :-))

Dus al bracht het voor mij dan geen opluchting, hopelijk voor hem wel. Want je zult je maar 18 jaar lang schuldig voelen! En zelfs die wetenschap gaf me nog niet een klein 'lekker puh''-tje.

He get, wat volwassen!

wasbak overpeinzingen

zoals je in het 'dagelijkse blogje' van Kaat kunt lezen voelde ik me de laatste tijd een tikkie onrustig. Geen puf om alles te doen wat ik allemaal moest en met 100duizend zaken bezig in mijn hoofd waardoor ik niet al te veel zaken daadwerkelijk kon aanpakken.

De remedie? Zonder dat ik me daar bewust van was, bracht het schrobben van de wasbakken in de keuken de oplossing. Dat lijkt een treurige oplossing maar als het werkt....

En zo schrobde ik de onrust van me af, kreeg ondertussende glimmende wasbakken en de helderheid dat ik me beter kon gaan richten op zaken waar ik wel invloed op heb. Alle obstakels die ik de afgelopen tijd in mijn hoofd had verzameld passeerden de revue en zo kwam ik tot de conclusie dat het allemaal ontzettend erg was maar dat ik er niet dood aan zou gaan dus vooruit maar weer met de geit!

Natuurlijk heb jij ook van die momenten. Daarin kun je blijven hangen, maar zwelgen gaat te ver! Je bent op dat moment hartstikke zielig, mag je ook best even van genieten, maar dan wel weer door. Want ook al draai je het op dat moment zo dat anderen 'het' je aandoen, je hebt het heus volledig zelf in de hand hoe jij je voelt en hoe jij op zaken reageert.

Nou heb jij misschien niets aan het schrobben van je wasbakken (probeer het eens, kan geen kwaad!) maar krijg je meer rust in je bol door te gaan wandelen, flink te gaan sporten of een salsa-avondje vol te dansen (bij mij werkt het allemaal ;-) dan doe je dat. De badkamer in en eens flink vloeken, schelden en tieren en een half uurtje stevig doorhuilen is ook een prima oplossing.

Wat bij jou ook werkt, doe het! Wegtreuren doen we wel als er echt geen andere keuze meer is. En geloof me, keuzes zijn er altijd, je moet ze enkel durven maken.

de ochtend na het feest!

Hoewel het elke dag bal is in Huize Mossel is het maar 2 keer per jaar feest. Dan vieren we 3 verjaardagen tegelijkertijd.

Zo hoeven onze boven-rivierse contacten niet 6 keer onze kant op te komen en krijgen wij geen overdosis familie en vrienden. Het mes snijdt aan twee kanten! ;-)



Ons huis zit op deze dagen altijd vol. Gister vierden we de verjaardagen van mijn mijnheer, jongste zoon en enige dochter. En met ons vierden een man of 35, inclusief een stapel kinderen, mee. Er springt dus vanalles door het huis, overal staan glazen, lege pakjes drinken. Er wordt gesnackt, gekletst, gedronken en gevierd.

En het resultaat daarvan vinden wij als iedereen weer richting huis gaat. Omdat wij meestal een zondags feest houden heb ik geen zin om maandagmorgen om 6.30u op te staan in een puinhoop en daar mijn eerste koppie thee tussen te nuttigen. Dus gaat alles ´s avonds al op de schop.



Hoe? Dat kun je lezen in Kaat´s After Party Planner



Maar voor je na je feest gaat opruimen moet er eerst een feestje zijn. Hoe de voorbereidingen á la Kaat in zijn werk gaan lees je in deze folder.

moederendochter

Quinty & Jessica


- Posted using Mobypicture.com

We doen het te weinig!

Het is gewoon zo. Zodra je rompslomp in je leven krijgt gaat het als eerste op een laag pitje. En vooral de rompslomp in de vorm van kinderen want om dan nog 's naar de sauna te gaan of samen uit eten...
Je dacht natuurlijk dat 'het' sex was en ja die hoort ook in hetzelfde rijtje thuis. Want met een kind tussenin heb je geen andere anti-conceptie nodig.

Nu kan ik heel hard roepen dat je je hierdoor niet moet laten afhouden van tijd als volwassen mensen onder elkaar maar dat is roepen tegen een muur. Want het is gewoon een feit dat je als je eenmaal een gezin hebt je niet zo gemakkelijk meer kiest voor grote-mensen-dingen-samen.

Neem nu deze week, Nationale Restaurantweek nogal liefst! Op restaurantweek kun je t/m 9 maart een gastronomisch diner boeken voor 25 euro p.p. Toptip dus die ik driftig uitdeel maar om nou zelf een boeking te doen... nee, dat nou ook weer niet. En toen ik dus ineens op een helder moment dacht 'dat is misschien ook wel leuk voor ons' verzon ik er ter plekke bij dat de kinderen dat misschien geweldig zouden vinden en dat we dus met z'n allen konden gaan. Want hadden ze niet kort geleden gemeld dat ze wel eens 'echt' uit eten wilden gaan? Ja, dat hadden ze, maar zij bedoelen met 'echt' uit eten zoveel spareribs eten als je kunt in het steakhouse en niet de Negenmannen in Boxtel waar ik wel naar toe wil.

De sauna van afgelopen zondag was een topper maar omdat we op tijd terug naar huis moesten vanwege een vertrekkende opa en oma ook niet zo relaxt als eigenlijk zou moeten in de sauna. Genoten hebben we dus wel, zelfs nauwelijks over de kinderen gepraat (nauwelijks...) maar volledig ontspannen zat er niet in omdat ik de klok in de gaten hield.

Ik roep dus hard maar maak me zelf ontzettend schuldig aan het 'wijzijnvaderenmoeder'-syndroom. Waaruit maar blijkt dat mensen die heel hard het evangelie verkondigen óf niet menselijk zijn óf gewoon liegen want je kunt mij niet wijsmaken dat je je gezin volledig kunt negeren als je je plannetjes smeedt om quality-time met je partner door te brengen.

Dus zoek ik, net als heel veel anderen, naar die gulden middenweg tussen pannenkoekenhuis en gastronomisch diner en een gezellig uitje of gezellig sámen uit!
Als jij de juiste wegwijzers al hebt gevonden hoor ik het graag....

Rust!

Het lijkt natuurlijk geweldig om zoals hiernaast te kunnen luieren. Maar het is niet wat het lijkt. Tenminste... afgelopen week heb ik een keer als tip van de dag bedacht dat er die dag een kwartiertje niets gedaan moest worden. Echt gewoon simpelweg he-le-maal niets!

Geen tv, geen boekje, geen kinderen, geen radio, natuurlijk geen computer! Niets. En wat bleek? Dat viel tegen. Eigenlijk doet iedereen wel 'iets' als ze 'niets' doen. Want dan kijken ze dus tv, lezen wat, zijn met de kinderen bezig, luisteren naar muziek of googlen, hyven, twitteren, bloggen of doen weet ik veel wat.

In ieder geval niet niets.

We zijn het gewoon verleerd. Ik ben niet anders. Ik word ook behoorlijk onrustig van het idee dat ik niets ga doen. Of werd eigenlijk want het is een trucje wat ik mezelf opnieuw heb aangeleerd. En het is heerlijk om af en toe je hoofd echt helemaal leeg te kunnen maken.

Want dat is de volgende valkuil. Dat je dus terwijl je 'niets' aan het doen bent, je de onbetaalde rekeningen de revue laat passeren, al die klusjes die nog gedaan moeten worden in je hoofd op een rijtje zet of je mentaal bezighoudt met al die andere zaken die je hoofd binnenglippen. Niet aan toegeven. HOE? Mij lukt het door simpelweg 'stop' te denken. En me daarna weer te richten op niets. In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat het niet helemaal 'niets' is. Ik hoor het ruisen van de zee, voel de warmte van de zon... ik ben een strandmens :-) Maar misschien zit jij in het bos of op de maan.

Als je er maar 'niets' zit te doen!

KlusjesDag

De volgende stap in mijn carriére als coach/organizer... een eigen kalender en een boek, verwachte verschijningsdatum eerste helft volgend jaar. Voila!

En het is verbazingwekkend dat het nog werd aangeboden want laten we wel wezen: het onderwerp van het boek is een opgeruimd hoofd in een opgeruimd huis. En om dat te bespreken kwam de uitgever in kwestie bij Kaat thuis, midden in de vakantie als er 4 kinderen rondspringen, net na een druk carnavalsweekend waardoor het huishoudelijke niet geheel onder controle gehouden kon worden en een hond die een paar minuten voor aankomst van de uitgever de woonkamer onderpoepte omdat hem dat wel een leuke afleiding leek.

En dan toch nog een contractje mogen tekenen! Kun je nagaan hoe gestructureerd chaos hier verloopt :-)

Hoe staat het met de chaos om jou heen? Een tip van Kaat is om eens in de zoveel tijd een KlusjesDag in te stellen. Loop je huis door en maak per kamer een rondje. Wat liggen er nog voor kleine klusjes te wachten op afhandeling?

• misschien een likje verf over dat afgestoten stukje op de muur


• plintje hier en daar


• het ophangen van een schilderij of plank


• het organiseren van je kookboeken


• het versturen van kaartjes aan uit het oog verloren bekenden


• het uitproberen van dat ene cake-recept


• het opnieuw inruimen van een kastje met prullen

en zo zijn er nog vele klussen meer te verzinnen. Dus pak een notitieblokje en begin met noteren. En vul de lijst aan als je nieuwe klusjes tegenkomt. En is een KlusjesDag te hoog gegrepen, stel dan een dagelijks KlusMomentje in.

Want het is vaak niet het 'geen tijd hebben' waardoor dit soort klusjes blijven liggen. Het is het 'niet aan denken' wat je parten speelt. En door dit lijstje hoef je dus nooit te denken 'wat wilde ik ook alweer doen?'

Veel plezier ermee!

De douchecoach komt!

Vol ongeloof staarden 3 paar ogen me aan. "Ja hoor, echt waar", zei ik. "Ik ben het zat dat jullie elke morgen de douche op z'n kop zetten dus heb ik de douchecoach besteld"

Om mijn verhaal kracht bij te zetten liet ik het mailtje zien waarin stond dat de douchecoaches woensdag verstuurd werden. "Hé! Daar staat verstuurd, je verstuurd toch geen mensen?", zei een oplettend kind. Maar met mijn uitleg dat iedereen wel eens fouten typt en dat er gestuurd moest staan werd genoegen genomen en dus zijn de Mossel-kinderen in bange afwachting van DE DOUCHECOACH.

De oudste is natuurlijk niet zo'n makkelijk slachtoffer dus of hij meedoet of twijfelt... wie zal het zeggen. Maar de andere 2 zien het niet met angst en beven maar toch met lichte kommer en kwel tegemoet. "Ik hou wel mijn zwembroek aan!" meldde kindje nummer 3. Dat vond Rutger belachelijk en dat kon niet. Dat zou de hele coaching vertekenen en dat kon natuurlijk niet. Heel die douchecoach voor niets gekomen. Mopperend meldde kind nr 3 dat ie daar écht niet aan ging beginnen maar een strenge blik van moeder smoorde verder protest. Kind nr 2 vond het hele gedoe belachelijk omdat zij zich altijd gedroeg in de douche.

Ben benieuwd naar hun gezicht als vrijdag, als ze terugkomen van het wekelijkse verblijf bij hun vader, de douchecoach nog geen 10 cm groot blijkt te zijn en een zandloper is die na 5 minuten leeggelopen aangeeft dat je watertijd erop zit...

En een nieuw item in de webshop. Voor nog geen 5 euro, inclusief verzendkosten!

Is het begin nu dan echt gemaakt?

Ik heb in vroeger jaren voorbeelden van opruimen en structureren gehad. Een tijdje wilde ik Martha Steward zijn maar dat bleek al snel nauwelijks haalbaar. Voor wie Martha niet kent: Martha is een amerikaanse guru op het gebied van... tsja, van vanalles eigenlijk.

Ze bakt geweldige taarten, maakt eigen verjaardagskaarten en misschien ook wel slingers en kadopapier. Alles is netjes opgeruimd en overal in huis staan verse bloemen en mooie kaarsen. Elke maaltijd is een opeenstapeling van lekkere hapjes, gangen en supertoetjes en dat alles op een prachtig, zelfgemaakt natuurlijk!, servies. Kortom, de huishoudelijke droom van elke man misschien wel, want Martha heeft alle touwtjes zelf in handen en zucht nooit waarom zaken niet in de wasmand liggen. Die belandden daar namelijk vol-automatisch. Marthe is niet geheel en al perfect want de belastingdienst kreeg lucht van niet opgegeven inkomsten en dus kon Martha brommen of betalen.
Zonder zonden is dus niemand bleek maar weer!

Inmiddels ben ik van dat ideaal beeld afgestapt. Ik wil geen huis waar iedereen jaloers op is, ik wil niet de versgebakken koekjes- en supertractatiesgeheelzelfgemaakt- moeder zijn. Ik wil gewoon lekker in mijn vel zitten en prettig in mijn huis wonen. Ik wil een huis waar iedereen zich welkom voelt, ook als er een stapeltje was op vouwen ligt te wachten (wat voorkomt, ook bij mij!) en waar wij als gezin gewoon prettig toeven.

En dat laatste gebeurd niet als het een Martha Steward huis zou worden.Maar een Kaat Mossel-thuis is een prima 2e optie!