Ik sta er alleen voor!

Dat is een veelgehoorde 'klacht'. Ook van mij. Want in huize Mossel geen 'little house on the prairy'-taferelen met hout sprokkelende en water halende kinderen. Hier steken ze liefst geen hand uit. Niet omdat ze lui zijn maar omdat ze er gewoon de noodzaak niet van inzien. Daarbij hebben ze hun eigen taakverdeling: zij eten op wat ik haal, zij gooien neer wat ik moet wassen, zij bewaken de bank terwijl ik ploeter in de keuken...

Daarnaast hebben we de taakverdeling zoals ik die zie: je ruimt op wat je overhoop haalt, je was gaat in de wasmand, je eigen kamer hou je aan kant, je laat de hond uit volgens schema, verzorgt de huisdieren. Niet zo heel veel op een mensenleven maar in een kinderdag neemt het de enorme hap van misschien wel een half uurtje in totaal. Niet te overzien dus!

En omdat het ook zó óntzettend veel is kunnen ze het ook niet onthouden. Want niet alle zaken komen elke dag terug en dat vertellen ze me alsof het mijn schuld is dat ze niet elke dag de hond hoeven uit te laten, niet elke dag hetzelfde moeten opruimen en ik ook niet elke dag was en daarom ook niet elke dag mopper over slingerende was. Gekke is dat wij maar één dag per maand zakgeld uitdelen en dan staan ze 's ochtends al aan mijn bed, wij maar 6 verjaardagen hebben per jaar en ze wel onthouden dat de jarige dan mag vertellen wat we die dag gaan doen en zelfs mijn gemompeld 'nemen we een ijsje' met luid gejuich ontvangen wordt. Terwijl ze mijn geschreeuwd 'wie heeft dit hier neergeplempt' nooit horen.

Hoe ik het doe (met wisselend succes dus resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst....)

• wees duidelijk in je taakverdeling. Man/kinderen zien zaken anders dan wij vrouwen/moeders. Vertel wat je gedaan wilt hebben.


• wees coulant. Ook al vertel je hoe je het gedaan wilt hebben, laat ook wat ruimte voor eigen interpretatie. Uit handen geven is leuker als je daarna niet als de opruimpolitie in iemands nek staat te hijgen en 'het doen' is ook vele malen leuker als je inspanningen gewaardeerd worden.


• wees dus complimenteus. Vliegen vangen we met stroop: dus niet 'dit heb je niet goed gedaan' maar benadrukken dat je zo blij bent met de hulp en de medewerking. En daar mag je dan opbouwende kritiek aan toe voegen.


• wees dan ook opbouwend! Zie je huishouden als een stage-adres voor je gezin :-) Jij wilt ook niet afgezeken worden door je werkgever, dat werkt niet produktief. Een nieuwe taak wil je ook uitgelegd krijgen en nog een keer als het nodig blijkt.

En blijf het herhalen. Niet zuchtend en kwijnend maar duidelijk en vasthoudend. Niemand gaat dood van het handen uit de mouwen steken... daar zijn wij vrouwen het ultieme voorbeeld van :-)

Wicked Witch from the West?

"Ik wil die chaos kwijt dus hoe ga jij dat oplossen voor mij"... ja, die is lekker makkelijk. Ik los helemaal niets op, dat moet jezelf doen.

Dat antwoord verbaasde. Want zelf doen, daar had ze geen tijd voor. Als ze daar tijd voor had deed ze het wel. Op mijn vraag of ik eruit zag als 'the wicked witch from the West' moest ze toegeven dat dat niet het geval was (gelukkig!) Ik kan dus niet toveren en in wonderen geloof ik in sommige gevallen maar niet als het gaat om het ontchaossen van je bestaan.

Dit gesprek vond maanden en maanden geleden plaats en ze zou nog contact opnemen. Ik verwachtte niet dat ze dat (direct) zou doen en dat gebeurde dan ook niet. Niet zo erg, want dit soort contacten lopen altijd op een teleurstelling uit, omdat er nauwelijks resultaat geboekt wordt. Frustrerend aan beide kanten. "Maar jij bent toch de coach? Jij moet dat tij toch kunnen keren?" Er kan enkel een verandering komen in je gedrag als je luistert naar wat ik zeg en als je bereidt bent om daar moeite voor te doen. Zolang de bal in mijn hoek blijft liggen veranderd er dus helemaal noppes. Wat ik je dan hopelijk wel kan geven is wat inzicht in jezelf en een visite-kaartje...

Vrouw van de dag!

Vrouw van de dag! Dat was ik zondag, 28 juni op http://www.yunomi.nl/ , een vrij nieuwe en best leuke site.



Vrouw van de dag.... eigenlijk voel ik me altijd VvdD. De laatste tijd dan weer, want zo heb ik het niet altijd gevoeld hoor. Da's iets wat met pieken en dalen komt en gaat. Het kwam als een tsunami toen ik naar mijn scheiding toeleefde en alle bevestiging die ik tot dat moment had om juist te blijven, ineens durfde te zien als een bevestiging om toch vooral te gaan. En toen die knoop eenmaal doorgehakt voor mijn voeten lag stapte ik opgelucht verder, steeds vrolijker ook, en steeds meer Vrouw in míjn dag! En toen kwam Rutger en werd ik ook dé Vrouw in zijn dag. En dat ben ik dag in dag uit gebleven. Ook toen ik in mijn eigen dagen afzakte naar 'nauwelijks bewust aanwezig'. Want gebeurtenissen hakken er soms in en zetten je wat stappen terug. Maar één van de motto's van Kaat is 'dippen mag, zwelgen niet!'.


En dus liggen die dagen gelukkig weer achter me en voel ik me inmiddels meer Vrouw in mijn Dagen dan ooit! En juist die boodschap draag ik zo graag uit met Kaat,

• dat het huishouden niet iets hoeft te zijn waar je onder bedolven moet worden


• dat je ook zonder agent van de opruimpolitie te zijn je huishouden kunt stroomlijnen


• dat je niet persé hysterisch met todo-lijsten aan de slag hoeft om overzicht te houden


• dat jouw opgeruimde hoofd en opgeruimde huis elkaar enkel versterken


• dat je daarnaast ook tijd kunt vrijhouden om je lippen te stiften en je hakken aan te doen


• dat je ook voor jezelf en de jouwen kunt zorgen zonder te hoeven sloven


• dat het combineren van al die zaken die jouw doen en laten bepalen iets is om trots op te zijn!
• dat je dagelijkse zaakjes onder controle hebben jou een zelfverzekerdheid en een uitstraling geven waar het vrouw-zijn vanaf druipt!

en dus ben ik élke dag Vrouw van de Dag omdat ik met vallen en opstaan al mijn zaakjes combineer en jou daar hopelijk mee stimuleer om dat ook te doen. En natuurlijk klinkt het truttig dat Kaat's rode draad het huishouden is. Maar je moet ergens beginnen! Ik vind het bepaald sexy als je durft te werken aan jezelf goed voelen en door te werken aan de chaos om je heen te werken aan wat er zich binnen in je afspeelt.

Het resultaat van die inspanningen maken dat jij je elke dag Vrouw van de Dag zult voelen! En daar is niks truttigs aan!

De consequenties van consequent!

Wat consequent zijn dan is? Bijvoorbeeld dat je geen tegenstrijdigheden kent. Tegenstrijdigheden mogen dan voor je gevoel sjeu geven aan je leven in tegenstelling tot het veel saaier klinkende 'consequent zijn'... het eerste geeft pit, het laatste geeft succes. Aan jou de keuze :-)

Je bouwt er routines mee op, routines die je op weg helpen om je verwachtingen waar te maken. Een positieve invloed dus, geen saaie!

De meeste mensen vinden het woordje saai een behoorlijk negatieve klank hebben. Ik noem het liever vertrouwd. Ik heb mijn dagen graag vertrouwd. Ik sta op een bepaalde tijd op, werk mijn routines af, heb daarin ruimte voor flexibele oplossingen als er onverwachte zaken gebeuren. Ik vergelijk het maar met de supermarkt... ik kan me vreselijk storen als er zaken ineens anders staan. Ik verlies tijd met het zoeken naar de zaken op mijn lijstje en het is weer even wennen. Maar even zo goed kom ik daardoor ook wel artikelen tegen die ik daarvoor nog nooit zag. Even vervelend dus maar door het flexibel opvangen haal ik er ook een voordeel uit.
Of mijn favoriete krant of tijdschrift die ineens anders is ingedeeld, nieuwe lettertypes en kleuren heeft en de vaste rubrieken heeft veranderd of anders geplaatst. Altijd even onwennig maar ik kom soms ook zaken tegen die eerst mijn aandacht niet vingen.

Zo gaat het vaak ook in het echt. Jij stelt nieuwe doelen, maakt andere keuzes dan je ooit deed en volgt je nieuwe pad. Dat kan een vervelend effect hebben op anderen. Die zien in jou ineens die supermarkt met de veranderde schappen of hun vertrouwde blad in een nieuwe lay-out.

Dan is consequent blijven noodzaak. Gun anderen de tijd die ze nodig hebben om te wennen aan dat 'nieuwe' in jou, maar ga wel consequent door. Dat is vaak niet gemakkelijk omdat hokjes plaatsen nu eenmaal in de mens zit en anderen jou graag in hun hokje houden, zonder daar kwade bedoelingen bij te hebben. Zij willen enkel hun vertrouwde gevoel graag behouden.

Het positieve effect zit 'm niet in het consequent zijn alleen natuurlijk! Je moet het wel op de juiste manier toepassen. Je kunt consequent altijd te laat komen, consequent je daden uitstellen, consequent excuses ophoesten... dat gaat je niet verder helpen in het leven en er zal niemand zijn die daar iets positiefs over te melden heeft.

Als je nu 's begint met uit te stippelen wat jij met je leven wilt aanvangen, je keuzes te bepalen en daar consequent rekening mee te houden bij het volgen van het pad...
En hou mij daar dan 's consequent van op de hoogte via blog@kaatmosselcoaching.nl :-)

Doen alsof...

'Doen alsof'. En dan niet op de manier van 'we belazeren de kluit', maar op de manier van 'als je kwaliteit wilt, moet je doen alsof je die kwaliteit al bezit'.

HUH!?!

Och, als je erover nadenkt heb je het vast zelf wel eens in de praktijk gebracht. Maar wat als je dat nu 's heel bewust gaat doen. Dat je een bepaalde eigenschap nog niet uit gewoonte in de praktijk brengt, wil nog niet zeggen dat je geen begin kunt maken met het 'doen alsof' je dit wel uit gewoonte doet. 'Fake it untill you make it!'.

Ik ga liever zelf nog een stapje verder. Door eenvoudigweg positie in te nemen. Hoe? Door te beseffen dat elke uitkomst een mentale voorbereiding kent. Wat een coachpraat ineens van Kaat! Maar het is wel zo. Elke bereikt doel kent een voorbereiding en het geloof in eigen kunnen.
Het gaat dus niet om 'doen alsof' op de 'ik jok mezelf er wel doorheen'-manier. Het gaat puur om geloof in eigen kunnen!

Ik bedenk bij veel zaken 'hoe zou ik me voelen als het anders (positiever) zou zijn. En dat gevoel hou ik vast. Nu Rutger voor enkele maanden weg is kan ik me richten op alles wat er anders is nu ik er alleen voor sta. Dat werkt erg deprimerend. Ik richt me liever op hoe heerlijk het zal zijn als hij er weer gewoon bij is en hoe prettig het is dat we af en toe contact kunnen hebben ondertussen.

Toen ik nog gebukt ging onder mijn extra kilo's straalde ik absoluut geen 'jammie mammie' uit, maar toen ik besefte dat die extra kilo's niets afdeden aan wie er in mij schuilde vond iedereen ineens dat ik er zo goed uitzag en straalde, terwijl er nog geen ons verdwenen was.

Wij leerden elkaar kennen toen ik net gescheiden en Rutger nog in opleiding was. Geen cent te makken, direct samenwonend en allerlei tegenslagen... natuurlijk moest er geld geleend worden voor reparaties en nieuwe aanschaffen. Maar we lieten onze dagen niet regeren door die last en de bijbehorende trubbels. We keken naar wat we wel onder controle konden hebben. En dat was het gevoel dat we op z'n minst elkaar hadden. We deden niet alsof door ons beter voor te doen dan we waren, maar deden alsof door te beseffen dat we het nóg beter zouden krijgen als we al hadden als die maandelijkse onkostenpost zou zijn verdwenen en dat gevoel vast te houden. En we maakten een plan van aanpak om van die lasten af te komen.

Het gaat er dus niet om dat je je ogen sluit voor de situatie waarin je zit, het gaat erom dat je je kunt richten op de door jouw gewenste verandering in de toekomst, waardoor je alle positieve energie die dat oplevert kunt richten op het ook daadwerkelijk bereiken van dat ideaal! Door de positie in te nemen dat:

• succes gegarandeerd is!
• obstakels enkel snelheidsheuveltjes zijn. Je houdt er rekening mee, je vertraagt even maar je stopt er niet voor.
• elke actie reactie geeft. Wat jij doet heeft gevolgen voor elke uitkomst.
• een crisis nieuwe kansen brengt en die moet je grijpen!
• je verantwoording kunt nemen voor je leven, jouw acties en jouw keuzes.

Verander van slachtoffer in 'ondernemer'. Het innemen van de positie is iets wat zich in je hoofd afspeelt en wat je uitstraalt door je doen en je laten. Doe het met hart en ziel en richt je op wat kan gaan komen.

Wees (voor)beeldig....

Het valt niet altijd mee als mens. Als kind moet je je voorbeeldig gedragen om je ouders blij te stemmen als ze je meenemen de buitenlucht in. Geen snotlikken, geen tegenspraak, netjes handjes wassen en niet grabbelen in de koekjestrommel op visite bij tante To. Geen rare scheldwoorden uitkramen en schoonblijven!

Het wordt er niet beter op als je zelf kinderen krijgt. Dat snotlikken goor is hebben we dan wel door maar we moeten nog altijd op onze taal letten (uit een verhaal van 3000 woorden wordt dat ene scheldwoord feilloos opgepikt) en kunnen we enkel ongezien in onze eigen koektrommel grabbelen. Want nu moeten we het goede voorbeeld geven.

Karakter tonen dus als ouders! Want vele zaken zijn zo veranderlijk als het weer, maar je karakter is een blijvend goed. Een constante waarde die laat zien wie je bent! En waar we als kinderen normen en waarden als een molensteen om onze nek voelden hangen, haal je ze als ouder te pas en te onpas tevoorschijn en hoop je je kinders daarmee te inspireren.

De kwaliteit van jouw 'goede voorbeeld'? Die hangt volledig af van :

● hoe jij over anderen denkt
● jouw inzet voor gemaakte beloftes
● jouw idee over goed en slecht
● de normen en waarden die jij van belang vindt

Je verstoppen achter je eigen slechte voorbeelden is een keuze. En nog een zwakke bovendien! Natuurlijk is niemand een heilig boontje en ik al zeker niet. Ik loop wel eens tierend door het huis, laat was opstapelen, heb geen zin in een opgeruimd aanrecht en verdraai de waarheid ook wel 's vanwege eigen voordeel. Maar ik geef ook mijn fout hierin toe. En dat is een voorbeeld io zixh naar mijn kinderen toe! Fouten maken mag, niemand is een engeltje.

Ik ben ervan overtuigd dat de kracht van welke 'onderneming' dan ook, of dat nu je gezin, een bedrijf, een vereniging of wat ook terug te vinden is in de mensen die aan het hoofd staan en het voortouw nemen. Dan doet goed voorbeeld, met alle menselijke misstapjes die daarbij horen, absoluut goed volgen.

Dus hoe staat het met jouw karakter? Doet jouw voorbeeld ook goed volgen?

Op z'n tijd... flexibiliteit

Het zal niemand ontgaan zijn... er is iets veranderd in Huize Mossel. De baas des huizes vertoefd voor enkele maanden elders en dat heeft grote effecten op de dagelijkse gang van zaken hier.
Want wij zijn Jut & Jul, Peppie & Kokkie, Spongebob & Patrick... de strekking moge duidelijk zijn, wij doen nogal veel 'samen'. En al die dingen doe ik nu 'alleen'.

Tijd voor nieuwe schema's dus, want anders raak ik de draad kwijt en daar is niemand bij gebaat. Dat begint al met opstaan, dat nu bijna 3 kwartier later mag zijn. Daar heeft mijn interne klok geen behoefte aan dus zit ik hier nog altijd, lekker rustig, om 6.30u met een koppie thee en de laptop al in de aanslag. Maar het heeft nog wel meer effect in de avond. Regelmatig kookte Rutger als hij uit zijn werk kwam (vond hij leuker en ik vermoed ook lekkerder ;-) maar nu is iedereen aan mij overgeleverd. Na het eten veranderd er voor de 3 groten niet zo heel veel maar de jongste van 2 gaat nu al om 19.30u in bad en daarna direct door naar bed. Met hem uit de weg kan ik rustig aan tafel zitten met de anderen voor het huiswerk, kletspraatje en chocomel met koek, voordat zij hun bed opzoeken.

En waar ik normaalgesproken op donderdag de badkamer sop, hou ik deze nu bij terwijl JJ in bad zit en dat geldt ook voor de rest van die verdieping. Ik ben er toch en ik kan zo de ukkepuk prima in de gaten houden. Onze eigen slaapkamer is voortaan 's avonds aan de beurt. Ik ga nog altijd rond 22.30u naar boven en trek dan de boel glad en op donderdagavond wordt er gesopt ipv de vrijdagmorgen, lekker met de tv aan en in alle rust omdat iedereen slaapt.
En daar stofzuigen? Dat gaat gewoon op vrijdag overdag. Dan kunnen de kinderen hun eigen kamers doen en ik de trappen, overloop en de bovenverdieping.

De keuken werk ik elke avond na het kokkerellen even globaal door en op dinsdagavond direct na het opruimen van de tafel, gaat de wekelijkse sopbeurt er achteraan. De woonkamer? Die doe ik op maandagavond als iedereen richting bed is gegaan terwijl ik Bones kijk :-) En de gang, bijkeuken en kantoor hou ik gewoon op de woensdagochtend in de planning. Omdat er dan geen kinderen zijn (bij hun vader en de oudste lang op school) heb ik daar ruim de tijd voor.

Dan blijven de boodschappen over. Die plan ik nu op een ochtend in. De auto staat voor de deur en 's ochtends is het in de winkel lekker rustig en ben ik zo klaar met het wekelijkse kar-vullen.

Maar hoe flexibel ben jij eigenlijk? Als je meeloopt met Kaat's dagelijkse schema kan ik me voorstellen dat de door mij opgegeven zaken niet altijd in jouw dagelijkse doen en laten passen. Schuif daar dan mee! Kijk hoe je zaken kunt combineren. Natuurlijk snap ik dat je overdag niet altijd tijd hebt en 's avonds niet altijd puf om dan aan de slag te gaan. Maar doe je het dan liever in het weekend als je eigenlijk liever leuke dingen zou willen plannen met je gezin of voor jezelf?

Kaat's schema is een goede leidraad en geeft je rust om orde om je heen aan te brengen en daardoor ook in je hoofd. Als je, doordat je je niet flexibel opstelt en soms even een tandje door moet zetten terwijl je liever uitpuft, die rust niet krijgt en enkel stressiger wordt omdat je het gevoel krijgt nog meer achterop te raken doe je iets niet goed!

Laat het me dan weten! Dan kijken we samen hoe we met wat kleine aanpassingen en inzet van jouw kant de boel een andere wending kunnen geven.

FALEN!

Ik zet t maar direct in hoofdletters. Het is een woord met een nare lading. Maar wie nooit faalt heeft ook nooit succes! Want falen geeft je informatie over je functioneren, motiveert je om die informatie een volgende keer ook toe te passen. Leermomentjes! En zo raap je elke keer dat je valt een stukje ervaring op.

Falen zorgt ervoor dat je een stukje dichter bij je doel komt. En toch vergeten we liever dat we gefaald hebben dan dat we het de aandacht geven. Falen stellen we gelijk aan onsuccesvol zijn. Geheel onterecht! Want zolang je je falen negeert, niet de moeite neemt om te bedenken en te bekijken waarom en waar het mis ging... tsja, dan is de kans op herhaling groot.

Mislukkingen geven je de mogelijkheid om kennis en ervaring op te doen en geen enkel succes is zonder die beide opgebouwd.

Dus richt ik me de komende tijd op mijn falen om die voor mij lastige 10 kilo eraf te krijgen via de afvalkletsverhalen Ik ben benieuwd op welk falen jij jouw aandacht gaat richten en welk succes daar het gevolg van zal zijn. Je mag het mij natuurlijk altijd laten weten!

T zijn de kleine dingen die het doen...

Een belangrijk deel van je leven ben je bezig om 'gelukkig te worden'. Wat dat geluk precies is, wordt door iedereen anders ingevuld. En soms zijn mensen zelfs zo druk bezig met gelukkig te worden dat ze volkomen vergeten gelukkig te zijn. Die vergeten dat een dag niet gelachen een dag niet geleefd is en aan wie alle plezier in hun leven volledig aan ze voorbij gaat.

Het hoeft 'm niet in de grote dingen te zitten. Mijn momenten?

Een wandeling over de hei met het gezin, vanuit mijn bed naar de sterren kunnen kijken omdat wij onder het schuine raam slapen, in de tuin een kopje thee, gourmetten met z'n allen terwijl we een Disneyfilm kijken... geen dure zaken maar gewone dagelijkse dingen die bepalen wie ik ben en hoe ik leef.

Wat streef jij na? Waar haal jij jouw geluk uit? Wat bepaalt wie jij bent en hoe jij leeft?

Iedereen heeft zulke geluksmomentjes in zijn leven, maar of je ze ook daadwerkelijk wilt zien is de keuze die je maakt. De meesten van ons hebben het te druk. Met rennen en vliegen van werk naar huis, van supermarkt naar afspraak. Kijken naar de buren en streven niet hetzelfde maar meer na. Loeren constant over hun schouder of ze niet worden ingehaald door collega's, vrienden en familie.

Verlies nooit de kleine zaken uit het oog die bepalend zijn voor het grote geheel. Want hoe truttig het ook klinkt, we weten het allemaal 'wie het kleine niet eert...'

Hoe sterk ben jij?

Ik verbaas me altijd weer over het taboe wat er op het inschakelen van hulp bestaat. Niet de hulp als je niet kunt koken of nog geen chinees praat. Maar wel de hulp van een coach, zoals bijvoorbeeld Kaat. Zo'n groot taboe dat sommige mensen nog niet naar de uitleg over mijn werkzaamheden willen luisteren omdat elke schijn dat zij Kaat nodig zouden kunnen hebben vermeden moet worden.
Geloof me, dat zijn de ergsten!

Niet dat ze nou zozeer verborgen bergen en stapels hebben achter de deuren die voor de visite gesloten blijven. Maar wel dat juist deze groep bij doorvragen de meeste stress lijkt te hebben. Hele dagen verschrobbben en verboenen om maar niet te verzanden in vieze choas en geestelijke narigheid.

Niet gelukkig zijn met de invulling van hun leven zoals het is maar dat onder het kleed boenen omdat onvrede als een teken van zwakte wordt gezien. Meer door hunzelf dan door anderen in hun omgeving.

Juist hier zo een beetje hulp bij het lijn brengen in het dagelijkse doen en laten niet misstaan. Pas als deze mensen omvallen van de stress en volkomen leeg niets anders meer kunnen dan voor zich uitstaren. Pas dan blijkt dat het allemaal niet zo lekker en gestroomlijnd voor ze verliep.

Om hulp vragen vóór het omvallen is geen teken van zwakte. Juist toegeven dat je niet alle lasten maar ook niet alle lusten in je uppie kunt dragen geeft aan dat je sterk in je schoenen staat en dat je zelfbewust genoeg bent om een steuntje in de rug te durven aanvaarden. Goed voor jezelf zorgen begint niet enkel met daaraan toegeven maar ook met orde op zaken stellen van jouw ongezonde leef- en/of eetgewoonten.

Ga 's eerlijk met jezelf om de tafel zitten en schrijf 's op waar jij orde op zaken zou willen stellen. Niemand leest mee, dus gooi het er maar uit! Je eigen persoonlijke breindump.

En als je daar eerlijk in kunt zijn en een steuntje hier of daar zou niet zo'n slecht idee zijn... vraag er dan ook om! Zo stevig sta jij toch wel in je schoenen?