
donderdag 26 maart 2009

vrijdag 20 maart 2009
Voorjaarsschoonmaak
Ik kreeg het er vroeger helemaal benauwd van. De voorjaarsschoonmaak. Dan zag ik vanaf het schoolplein alle ramen al openstaan, beddengoed buitenhangen en stond alles bij thuiskomst op z'n kop. In mijn herinnering kon dat goed een hele week in beslag nemen.Vre-se-lijk! Mijn hele leven op z'n kop enkel omdat de zon ging schijnen. Gordijnen werden gewassen, kleden met de bij de drogist gehaalde shamporaller gesopt en zilver gepoetst. Tot alles weer schoon en lentefris rook. Ik voelde me altijd ontheemd, Jessie-alleen-in-een-schone-wereld.
Ik weiger te voorjaarschoonmaken. Ik begin er niet aan. Ik hou het door het hele jaar heen wel lekker bij en ga dan in plaats van te boenen lekker in die eerste zonnestraaltjes van de lente zitten. Dát is waar het bij 'kaatmosselen' omgaat!
(voor wie dacht dat je hier een superhuisvrouw kon worden. Nee dus, maar wel een supergelukkige en met een frisse lentezonnige-toet!)
donderdag 19 maart 2009
Spijt...
Jarenlang dacht ik dat zijn spijt mij opluchting zou brengen. Maar daarvoor kwam het 18 jaar te laat. En dat bedoel ik niet bitter. Maar het zou waarschijnlijk allemaal anders zijn verlopen als ik na onze scheiding niet het gevoel zou hebben gehad dat ik volledig mislukt was en niets te bieden had. Ik zou niet begonnen zijn aan - en absoluut geen 14 jaar zijn blijven hangen in - mijn 2e huwelijk.
vrijdag 13 maart 2009
wasbak overpeinzingen

zoals je in het 'dagelijkse blogje' van Kaat kunt lezen voelde ik me de laatste tijd een tikkie onrustig. Geen puf om alles te doen wat ik allemaal moest en met 100duizend zaken bezig in mijn hoofd waardoor ik niet al te veel zaken daadwerkelijk kon aanpakken.
De remedie? Zonder dat ik me daar bewust van was, bracht het schrobben van de wasbakken in de keuken de oplossing. Dat lijkt een treurige oplossing maar als het werkt....
En zo schrobde ik de onrust van me af, kreeg ondertussende glimmende wasbakken en de helderheid dat ik me beter kon gaan richten op zaken waar ik wel invloed op heb. Alle obstakels die ik de afgelopen tijd in mijn hoofd had verzameld passeerden de revue en zo kwam ik tot de conclusie dat het allemaal ontzettend erg was maar dat ik er niet dood aan zou gaan dus vooruit maar weer met de geit!
Natuurlijk heb jij ook van die momenten. Daarin kun je blijven hangen, maar zwelgen gaat te ver! Je bent op dat moment hartstikke zielig, mag je ook best even van genieten, maar dan wel weer door. Want ook al draai je het op dat moment zo dat anderen 'het' je aandoen, je hebt het heus volledig zelf in de hand hoe jij je voelt en hoe jij op zaken reageert.
Nou heb jij misschien niets aan het schrobben van je wasbakken (probeer het eens, kan geen kwaad!) maar krijg je meer rust in je bol door te gaan wandelen, flink te gaan sporten of een salsa-avondje vol te dansen (bij mij werkt het allemaal ;-) dan doe je dat. De badkamer in en eens flink vloeken, schelden en tieren en een half uurtje stevig doorhuilen is ook een prima oplossing.
Wat bij jou ook werkt, doe het! Wegtreuren doen we wel als er echt geen andere keuze meer is. En geloof me, keuzes zijn er altijd, je moet ze enkel durven maken.
maandag 9 maart 2009
de ochtend na het feest!
Zo hoeven onze boven-rivierse contacten niet 6 keer onze kant op te komen en krijgen wij geen overdosis familie en vrienden. Het mes snijdt aan twee kanten! ;-)
Ons huis zit op deze dagen altijd vol. Gister vierden we de verjaardagen van mijn mijnheer, jongste zoon en enige dochter. En met ons vierden een man of 35, inclusief een stapel kinderen, mee. Er springt dus vanalles door het huis, overal staan glazen, lege pakjes drinken. Er wordt gesnackt, gekletst, gedronken en gevierd.
En het resultaat daarvan vinden wij als iedereen weer richting huis gaat. Omdat wij meestal een zondags feest houden heb ik geen zin om maandagmorgen om 6.30u op te staan in een puinhoop en daar mijn eerste koppie thee tussen te nuttigen. Dus gaat alles ´s avonds al op de schop.
Hoe? Dat kun je lezen in Kaat´s After Party Planner
Maar voor je na je feest gaat opruimen moet er eerst een feestje zijn. Hoe de voorbereidingen á la Kaat in zijn werk gaan lees je in deze folder.
zaterdag 7 maart 2009
dinsdag 3 maart 2009
We doen het te weinig!
Je dacht natuurlijk dat 'het' sex was en ja die hoort ook in hetzelfde rijtje thuis. Want met een kind tussenin heb je geen andere anti-conceptie nodig.
Nu kan ik heel hard roepen dat je je hierdoor niet moet laten afhouden van tijd als volwassen mensen onder elkaar maar dat is roepen tegen een muur. Want het is gewoon een feit dat je als je eenmaal een gezin hebt je niet zo gemakkelijk meer kiest voor grote-mensen-dingen-samen.
Neem nu deze week, Nationale Restaurantweek nogal liefst! Op restaurantweek kun je t/m 9 maart een gastronomisch diner boeken voor 25 euro p.p. Toptip dus die ik driftig uitdeel maar om nou zelf een boeking te doen... nee, dat nou ook weer niet. En toen ik dus ineens op een helder moment dacht 'dat is misschien ook wel leuk voor ons' verzon ik er ter plekke bij dat de kinderen dat misschien geweldig zouden vinden en dat we dus met z'n allen konden gaan. Want hadden ze niet kort geleden gemeld dat ze wel eens 'echt' uit eten wilden gaan? Ja, dat hadden ze, maar zij bedoelen met 'echt' uit eten zoveel spareribs eten als je kunt in het steakhouse en niet de Negenmannen in Boxtel waar ik wel naar toe wil.
De sauna van afgelopen zondag was een topper maar omdat we op tijd terug naar huis moesten vanwege een vertrekkende opa en oma ook niet zo relaxt als eigenlijk zou moeten in de sauna. Genoten hebben we dus wel, zelfs nauwelijks over de kinderen gepraat (nauwelijks...) maar volledig ontspannen zat er niet in omdat ik de klok in de gaten hield.
Ik roep dus hard maar maak me zelf ontzettend schuldig aan het 'wijzijnvaderenmoeder'-syndroom. Waaruit maar blijkt dat mensen die heel hard het evangelie verkondigen óf niet menselijk zijn óf gewoon liegen want je kunt mij niet wijsmaken dat je je gezin volledig kunt negeren als je je plannetjes smeedt om quality-time met je partner door te brengen.
Dus zoek ik, net als heel veel anderen, naar die gulden middenweg tussen pannenkoekenhuis en gastronomisch diner en een gezellig uitje of gezellig sámen uit!
Als jij de juiste wegwijzers al hebt gevonden hoor ik het graag....

