Ik verbaas me altijd weer over het taboe wat er op het inschakelen van hulp bestaat. Niet de hulp als je niet kunt koken of nog geen chinees praat. Maar wel de hulp van een coach, zoals bijvoorbeeld Kaat. Zo'n groot taboe dat sommige mensen nog niet naar de uitleg over mijn werkzaamheden willen luisteren omdat elke schijn dat zij Kaat nodig zouden kunnen hebben vermeden moet worden.
Geloof me, dat zijn de ergsten!
Geloof me, dat zijn de ergsten!
Niet dat ze nou zozeer verborgen bergen en stapels hebben achter de deuren die voor de visite gesloten blijven. Maar wel dat juist deze groep bij doorvragen de meeste stress lijkt te hebben. Hele dagen verschrobbben en verboenen om maar niet te verzanden in vieze choas en geestelijke narigheid.
Niet gelukkig zijn met de invulling van hun leven zoals het is maar dat onder het kleed boenen omdat onvrede als een teken van zwakte wordt gezien. Meer door hunzelf dan door anderen in hun omgeving.
Juist hier zo een beetje hulp bij het lijn brengen in het dagelijkse doen en laten niet misstaan. Pas als deze mensen omvallen van de stress en volkomen leeg niets anders meer kunnen dan voor zich uitstaren. Pas dan blijkt dat het allemaal niet zo lekker en gestroomlijnd voor ze verliep.
Om hulp vragen vóór het omvallen is geen teken van zwakte. Juist toegeven dat je niet alle lasten maar ook niet alle lusten in je uppie kunt dragen geeft aan dat je sterk in je schoenen staat en dat je zelfbewust genoeg bent om een steuntje in de rug te durven aanvaarden. Goed voor jezelf zorgen begint niet enkel met daaraan toegeven maar ook met orde op zaken stellen van jouw ongezonde leef- en/of eetgewoonten.
Ga 's eerlijk met jezelf om de tafel zitten en schrijf 's op waar jij orde op zaken zou willen stellen. Niemand leest mee, dus gooi het er maar uit! Je eigen persoonlijke breindump.
En als je daar eerlijk in kunt zijn en een steuntje hier of daar zou niet zo'n slecht idee zijn... vraag er dan ook om! Zo stevig sta jij toch wel in je schoenen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten