Spijt...

Spijt. Daarover schreef mijn eerste ex-mijnheer in zijn mail aan mij na 18 jaar. Spijt over de aanleiding van onze scheiding, spijt over de manier waarop de scheiding verder verliep. Een verrassende mededeling want eerlijk is eerlijk, ik wist niet beter of hij had enkel spijt dat ie ooit met mij in zee was gegaan. Dat viel dus weer mee.

Jarenlang dacht ik dat zijn spijt mij opluchting zou brengen. Maar daarvoor kwam het 18 jaar te laat. En dat bedoel ik niet bitter. Maar het zou waarschijnlijk allemaal anders zijn verlopen als ik na onze scheiding niet het gevoel zou hebben gehad dat ik volledig mislukt was en niets te bieden had. Ik zou niet begonnen zijn aan - en absoluut geen 14 jaar zijn blijven hangen in - mijn 2e huwelijk.

Dan zou ik misschien toen al bedacht hebben wat me in die 14 jaar langzaam duidelijk werd:

anderen kunnen doen met je wat ze willen, je bent en blijft je eigen oorzaak!

Een overpeinzinkje waard toch? Want daarin zijn we namelijk allemaal erg sterk. Een eenzame jeugd, een dominante moeder, een heerszuchtige echtgenoot, ontrouwe vrienden en pukkels op de verkeerde plaatsen op onmogelijke momenten... het ligt altijd wel ergens aan maar niet zo heel vaak aan onszelf. Spijtig! Want heel slachtofferig kun je je aandacht blijven richten op de rest van de wereld, maar zolang je blijft liggen veegt men voeten aan je af.

En dát heb ik de afgelopen jaren wel geleerd. Dat de invloed van anderen op mijn leven in bepaalde gevallen immens is geweest, maar dat ik ze hoogstpersoonlijk die ruimte heb gegeven. En dus leek me het handigste om te doen op te houden met me achter het gedrag van anderen te verstoppen en de verantwoordelijkheid bij mezelf neer te leggen, onder het motto:

Het maakt niet uit wat anderen doen, het maakt uit hoe jij erop reageert

Die wijsheid breng ik nog niet elke dag in werking, maar ik heb 'm al wel. Klaar om in te zetten (als ik er aan denk ;-)

Daarnaast geloof ik dat zaken lopen zoals ze lopen en dat het zo rot niet kan zijn of het is wel ergens goed voor. Want laten we eerlijk zijn: zonder mijnheer nr 1 geen mijnheer nr 2 , geen verhuizing naar Oirschot en daardoor geen kennismaking met mijn Allerliefste. En dat maakt alles wat krom is toch weer recht :-))

Dus al bracht het voor mij dan geen opluchting, hopelijk voor hem wel. Want je zult je maar 18 jaar lang schuldig voelen! En zelfs die wetenschap gaf me nog niet een klein 'lekker puh''-tje.

He get, wat volwassen!