Spijt. Daarover schreef mijn eerste ex-mijnheer in zijn mail aan mij na 18 jaar. Spijt over de aanleiding van onze scheiding, spijt over de manier waarop de scheiding verder verliep. Een verrassende mededeling want eerlijk is eerlijk, ik wist niet beter of hij had enkel spijt dat ie ooit met mij in zee was gegaan. Dat viel dus weer mee.
Jarenlang dacht ik dat zijn spijt mij opluchting zou brengen. Maar daarvoor kwam het 18 jaar te laat. En dat bedoel ik niet bitter. Maar het zou waarschijnlijk allemaal anders zijn verlopen als ik na onze scheiding niet het gevoel zou hebben gehad dat ik volledig mislukt was en niets te bieden had. Ik zou niet begonnen zijn aan - en absoluut geen 14 jaar zijn blijven hangen in - mijn 2e huwelijk.
Jarenlang dacht ik dat zijn spijt mij opluchting zou brengen. Maar daarvoor kwam het 18 jaar te laat. En dat bedoel ik niet bitter. Maar het zou waarschijnlijk allemaal anders zijn verlopen als ik na onze scheiding niet het gevoel zou hebben gehad dat ik volledig mislukt was en niets te bieden had. Ik zou niet begonnen zijn aan - en absoluut geen 14 jaar zijn blijven hangen in - mijn 2e huwelijk.
Dan zou ik misschien toen al bedacht hebben wat me in die 14 jaar langzaam duidelijk werd:
anderen kunnen doen met je wat ze willen, je bent en blijft je eigen oorzaak!
Een overpeinzinkje waard toch? Want daarin zijn we namelijk allemaal erg sterk. Een eenzame jeugd, een dominante moeder, een heerszuchtige echtgenoot, ontrouwe vrienden en pukkels op de verkeerde plaatsen op onmogelijke momenten... het ligt altijd wel ergens aan maar niet zo heel vaak aan onszelf. Spijtig! Want heel slachtofferig kun je je aandacht blijven richten op de rest van de wereld, maar zolang je blijft liggen veegt men voeten aan je af.
En dát heb ik de afgelopen jaren wel geleerd. Dat de invloed van anderen op mijn leven in bepaalde gevallen immens is geweest, maar dat ik ze hoogstpersoonlijk die ruimte heb gegeven. En dus leek me het handigste om te doen op te houden met me achter het gedrag van anderen te verstoppen en de verantwoordelijkheid bij mezelf neer te leggen, onder het motto:
Het maakt niet uit wat anderen doen, het maakt uit hoe jij erop reageert
Die wijsheid breng ik nog niet elke dag in werking, maar ik heb 'm al wel. Klaar om in te zetten (als ik er aan denk ;-)
Daarnaast geloof ik dat zaken lopen zoals ze lopen en dat het zo rot niet kan zijn of het is wel ergens goed voor. Want laten we eerlijk zijn: zonder mijnheer nr 1 geen mijnheer nr 2 , geen verhuizing naar Oirschot en daardoor geen kennismaking met mijn Allerliefste. En dat maakt alles wat krom is toch weer recht :-))
Dus al bracht het voor mij dan geen opluchting, hopelijk voor hem wel. Want je zult je maar 18 jaar lang schuldig voelen! En zelfs die wetenschap gaf me nog niet een klein 'lekker puh''-tje.
He get, wat volwassen!
2 opmerkingen:
Ja, jammer he, als zo'n openbaring niet de euforie brengt die je zou verwachten. Maar ook goed, want niet alleen betekent dat dat jij dus gelukkig niet 18 jaar op "sorry, zon!" zat te wachten, het zegt ook dat jij niet met (onverwerkte) gevoelens rondloopt. Je was duidelijk al klaar met hem, want het tegenovergestelde van liefde (emotie) is niet haat (emotie) maar onverschilligheid.
Ik kan me helemaal vinden in jouw motto's en wil deze er nog aan toevoegen:
Alles is een keuze.
Hoe rationeel hij ook klinkt, spiritueler kan ik bijna niet worden. Als ik deze in een groep gooi, krijg je altijd meteen mensen die beginnen over hongerige kindjes in Afrika, bijstandsmoedertjes bij de voedselbank en granaatdansers in een rolstoel. Maar deze 'advocaatjes', hoe goed bedoeld ook, zijn juist de mensen die die eenzame jeugd hadden en die dominante moeder en die heerszuchtige echtgenoot en die ontrouwe vrienden en bovenal vierduizendvijfendertig pukkels op de verkeerde plaatsen op de onmogelijkste momenten...
Sta in je eigen kracht en maak je eigen keuzes.
Toch aardig van je ex om te kiezen voor de rol van spijtoptant. Je koopt er geen droog brood voor maat het compliment mag je in ieder geval in je zak steken. kennelijk doe je toch iets goed. ;-)
Ik ben zoveel jaren boos geweest op hem omdat hij voor mijn gevoel de weg geplaveid had voor mijnheer nr 2 die het nog veel bonter maakte.
Tot ik besefte dat het mijn keuze was om te blijven zwelgen. Even blijven hangen mag, maar niet jaren en jaren. En toen maakte ik nieuwe keuzes :-)
Als er al een afsluiting nodig was na 18 jaar dan was dit wel een prettige :-))
Een reactie posten